2022 is niet zo extreem pittig als het topjaar 2019 en niet zo speels verfijnd als 2020. Wijnmakers met veel ervaring spreken eerder van een duidelijk perfectere reïncarnatie van de oogstjaren 1982, 1961 en 1949.
Dit was de droogste zomer in Frankrijk sinds het begin van de metingen en het warmste jaar sinds 1947. Niet zo extreem en plotseling heet als 2003, maar eerder harmonieus gelijkmatig warm en zeer droog.
Na de overvloedige regen in november en december 2021 bleef het in de volgende maanden droog en warm. De wijnstokken konden zich dus bij een gelijkmatige bloei langzaam aan de droogte aanpassen. De terroirs met de beste wateropslagcapaciteit en de zeer diep wortelende oude wijnstokken konden het waterreservoir van de winter en lente na een vroege en zonnige bloei relatief probleemloos door de droge zomer gebruiken.
Er viel pas weer regen in juni en daarna in de tweede helft van augustus met 30 tot 50 mm. Daarna bleef het zonnig en droog met een lange 'Indian Summer' tot ver in oktober en zelfs november. Iedereen kon wachten op het perfecte oogstmoment, vooral omdat er dankzij de zomerse stilstand geen suiker-alcoholdruk was.
Wie met oude wijnstokken en perfecte terroirs dan ook nog gespaard bleef van de jaarlijks toenemende aprilvorst en de te frequente hagel in het vroege voorjaar, kon zich als biologische wijnmaker verheugen over het volledig uitblijven van rot en schimmelziekten. Niemand hoefde ook maar iets te bespuiten.
Voor biologische wijnmakers met oude wijnstokken en uitstekend terroir was 2022 dus een nog nooit eerder meegemaakt perfect jaar. Zeker omdat men zich in de afgelopen 10 extreme jaren had aangepast aan betere blad- en bodembewerking.
De kalksteenrotsen van Saint Emilion en Castillon, de kleigronden van Pomerol en Fronsac en de dikke kiezelbanken van de Médoc hadden bij zeer oude wijnstokken, afgezien van een lichte opbrengstdaling, nauwelijks zorgen.
